4η Μεραρχία Πεζικού

Η Μεραρχία  συγκροτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1912, με έδρα το Ναύπλιο. Οι πρώτες οργανικές Μονάδες του ήταν τα 4ο, 8ο, 9ο και 11Ο Συντάγματα Πεζικού.

Στο πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, με διοικητή τον υποστράτηγο Μοσχόπουλο, αποτέλεσε Σχηματισμό της Στρατιάς Θεσσαλίας, με συνολική δύναμη 10.500 ανδρών. Η νίκη στο Σαραντάπορο και στα Γιαννιτσά  οδήγησε στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και επέτρεψε στη Στρατιά Θεσσαλίας να ασχοληθεί με την εκκαθάριση της Δ. Μακεδονίας από τις τουρκικές δυνάμεις. Η Μεραρχία έφτασε στην Έδεσσα στις 2 Νοεμβρίου και κατέλαβε τη Φλώρινα, εξέλιξη που  σηματοδότησε την  οριστική εκτόπιση των Τούρκων από την Κεντρική και Δυτική Μακεδονία. Στις 20 Δεκεμβρίου και ως Σχηματισμός πλέον της Στρατιάς Ηπείρου συμμετείχε στην εκπόρθηση του Μπιζανίου, στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων, και στη σταδιακή  εκκαθάριση της Ηπείρου, μέχρι την Χειμάρα, το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.

Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο συμμετείχε στη μάχη Κιλκίς – Λαχανά. Στις 20 Σεπτεμβρίου μετακινήθηκε στο Σιδηρόκαστρο και επέστρεψε στο Ναύπλιο στις 20 Νοεμβρίου 1913.

Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Μεραρχία συγκροτούταν από τα  8ο , 11ο και 35ο Σύνταγμα Πεζικού, με διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Νικόλαο Βλαχόπουλο. Αναχώρησε για το μέτωπο στις 29 Ιουλίου 1918, όπου αποτέλεσε οργανικό Σχηματισμό της  1ης Ομάδας Μεραρχιών της Στρατιάς Ανατολής. Έλαβε  μέρος στη γενική επίθεση των Συμμάχων στις 1 Σεπτεμβρίου 1918 που οδήγησε στην πλήρη κατίσχυση των  συμμαχικών όπλων.  Στις 2 Νοεμβρίου ετέθη στη διάθεση του ελληνικού στρατηγείου και μετακινήθηκε νότια στην περιοχή της Αξιούπολης, υπαγόμενη ξανά στο Β΄ ΣΣ.

Τον Απρίλιο του 1921, η Μεραρχία μεταφέρθηκε στη Σμύρνη για να ενισχύσει τη Στρατιά Μικράς Ασίας, συγκροτώντας μαζί με την ΧΙΙ ΜΠ το Νότιο Συγκρότημα Μεραρχιών. Στις 30 Ιουνίου 1921 η Μεραρχία κατέλαβε το Αφιόν Καραχισάρ.

Στις 10 Αυγούστου άρχισε η ελληνική επίθεση και 20 ημέρες αργότερα και μετά τη διεξαγωγή ενός πείσμονος αγώνα, οι ελληνικές δυνάμεις οπισθοχώρησαν και εγκαταστάθηκαν στις 8 Σεπτεμβρίου, στη γραμμή Εσκί Σεχίρ – Αφιόν Καραχισάρ.

Το καλοκαίρι του 1922, η Μεραρχία με διοικητή  τον  υποστράτηγο Δημήτριο Δημαρά, είχε οργανωθεί αμυντικά στο  Καμελάρ. Η κύρια επίθεση των Τούρκων ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου με καταιγιστικό βομβαρδισμό του ελληνικού μετώπου με την κύρια προσπάθειά τους στο τομέα ευθύνης της Μεραρχίας. Η αποχώρηση από την Ιωνία, μετά την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου,  ολοκληρώθηκε τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου.

Η Μεραρχία, τον Οκτώβριο του 1940 με έδρα το Ναύπλιο, περιλάμβανε τα 8ο,9ο,11ο Συντάγματα Πεζικού και το IV Σύνταγμα Ορεινού Πυροβολικού με διοικητή τον υποστράτηγο Λεωνίδα Στεργιόπουλο.  Στις 8 Δεκεμβρίου αντικατέστησε την ΙΙΙ Μεραρχία και άρχισε να προελαύνει προς το Αργυρόκαστρο. Όμως, το πολικό ψύχος που επικρατούσε στην περιοχή, αποστέρησε τη δυνατότητα για συνέχιση των επιτυχιών. Παρά την οικτρή κατάσταση της δυνάμεως, στις 28 Δεκεμβρίου, το Δεξιό Συγκρότημα  προωθήθηκε μέχρι το Λεκτούσι, ενώ το Αριστερό Συγκρότημα κυρίευσε το χωριό Νίβιτσα, όπου αιχμαλώτισε ολόκληρο το αμυνόμενο ιταλικό τάγμα. Στις αρχές του 1941, αντικαταστάθηκε από την 8η Μεραρχία και εντάχθηκε στο Β΄ΣΣ, συμβάλλοντας στην απόκρουση της  ιταλικής εαρινής επιθέσεως.

Τον Μάιο του 1941, η Μεραρχία διαλύθηκε όπως και το σύνολο του Ελληνικού Στρατού.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s